فارسی هم میشود نوشت

ختم المکتب

شش هزار و هفتصد و هفتاد و سه. شش هزار و هفتصد و هفتاد و سه روز میگذرد از اولین روزی که پا به کلاس درس گذاشتم. برای همه روز عجیبیست این روز اول دبستان. آغاز خیلی چیزهاییست که من و تو دیگر باید فقط حسرتش را بخوریم. امروز اما آخرین روزی بود که سر کلاس درسی نشستم. آخرین روز درس، آخرین کلاس.

اولین روز دبستان را درست به خاطر ندارم. این آخرین روز هم آنقدر ها که فکر میکردم پر خاطره نبود. کم و بیش مثل روزهای دیگر. خوشحالم از اینکه تمام شد آنچه که از استاد هایم باید می آموختم. موفق بوده ام کم و بییش.

هنوز از دانشگاه چند سالی مانده. چند سالی مانده تا پایان دکترا اگر فلک یاری کند. اما امروز که نشستم و لحظه ای فکر کردم که چه شده است و کجا رسیده ام… که چه زود گذشت این قریب به ۲۰ سال عمر و چه ها که نگذشت در کلاس های درس… خاطراتی از لحظه های تلخ و شیرین دوران تحصیل، پشت میزهای شکسته دبستان، سر کلاس دانشگاه، صدای تند و کند و گاه سنگین اساتید… نه، دیگر نخواهم شنید صدای پچ پچ همکلاسی را که سر کلاس جک تعریف می کند…. دیگر سر کلاس های اول صبح چرت نخواهم زد. شب امتحان آخر ترم را زنده داری نخواهم کرد. چانه نخواهم زد با استاد برای تمدید مهلت تمرین… هنوز عرق آخرین روزم خشک نشده و دلتنگ کلاسم… دلتنگ آن روزهای پر احساسم. با تمام خوبی ها و بدی هایش…

پیر شده ایم جان تو، پیر شده ایم. وقتش است که بچه مان برود سر اولین کلاسش. شاید او هم روزی بنویسد از آخرین روزش. شاید او هم بنویسد روزی، بنویسد شش هزار و هفتصد و هفتاد و سه.

عیدش طعم بهار نمیدهد

دلتنگی هایم به کنار

هوای نه چندان بهاری هم به کنار

اما به شادیهایمان قسم که دلم هوای پیک شادی کرده

هوس کرده ام که ننویسمش تا شب سیزده

و آن شبش خانه را پر کنم از نق نق هایم

خاطرات