وقتی که فکر می کنی همه چیز درسته و خودت را برای یه اتفاق مهم آماده کردی، یهو یه اتفاقی میفته و همه چی عوض می شه. می مونی انگشت به دهن. برادرم و چند تا از دوست های دانشگاه تهران هفته پیش همچین تجربه ای داشتن. برای ترم پاییز از دانشگاه های کانادایی پذیرش داشتن و در آخرین مرحله گرفتن ویزای کانادا، وقتی که هیچ کس انتظارش رو نداشت همه ریجکت شدن. دلیل هایی هم که براشون آوردن به نظرم الکی میاد. احتمال زیاد مربوط به شرایط سیاسی بوده تا شرایط این بچه ها. البته گویا فکر اینجا ها رو کرده بودن، اما در هر صورت خیلی غیر منتظره بود.

با خودم فکر می کردم که اگه من جای داداشم یا اون دوستام بودم چیکار می کردم. من اهل برنامه ریزی بلند مدت نیستم ولی همیشه سعی کردم برای کوتاه مدت برنامه های موازی داشته باشم که اگه یکی به مشکل خورد راه در رو داشته باشم. ولی هر چقدر هم که آدم آینده نگر باشه بالاخره یه روزی هست که کارش بد جوری گیر می کنه و یه موقع وسط زمین و هوا می مونه و میگه “حالا چی”؟ آدم ها رو باید توی این جور موقع ها با هم مقایسه کرد. آدم های بزرگ خوب بلدن از این جور شرایط عبور کنن. ولی هر آدم بزرگی یه چیزی ته دلش داره که در اوج نا امیدی وقتی که پاها سست شده و مشکلات دارن به آدم غلبه می کنن فریاد می زنه “بایست تا زنده ای”.

عجیبه، سخته، زشته، قشنگه. هر چی هست همینه. زندگی هر جوری که بهش نگاه کنی یه فلش بیشتر نداره: رو به جلو در محور زمان. بخوای یا نخوای ساعت برات تیک تیک می کنه. چه ناراحت باشی چه خوشحال. چه کج بری چه راست. بعضی اوقات آدم توی زندگی یه طوری غرق می شه که نه گذشتن زمان رو حس می کنه و نه حتی بهش اهمیت می ده. ولی گاهی اوقات لازمه که ترمز دستی رو بکشی، بشینی توی یکی از این لحظه ها و با تمام وجود زندگی کنی. چشماتو ببندی و ثانیه هات رو نفس بکشی. نفس بکشی: تیک تیک زندگی …

خواستم بنویسم… از بدبختی، از بلاهت جمعی. از مردمی که دست به دست هم دادند تا تیشه بزنند بر ریشه خود. خواستم بنویسم از دردها، از غصه ها. خواستم بنویسم که غصه ام گرفته از این قصه بی پایان. غصه ام گرفته از قصاص این جرم ناکرده. غصه ام گرفته از بی خردان. از این بی همه چیزان همچون من.

خواستم بنویسم… که چگونه فکر و اندیشه و احساسم را با بازی گرفتند. خواستم بنویسم که چگونه مرا به کشتن کودکان چند ساله عادت داده اند، به نام آزادی! مرگ بر آن آزادی! مرگ بر من! مرگ بر تو و ننگ بر ما!

خواستم بنویسم… که لعنت بر آن زبانی که کشتن بی گناهان را حلال کرد بر مردمی نجس تر از نجاست سگ! خواستم بنویسم که هار شده اند این طایفه آدمیت. می کشند و می خندند که کشتیم!

خواستم بنویسم که خسته ام! خسته ام از این همه بی خردان خوار و خمود. خوک صفتان خود خواهی که خیز بر داشته اند، در خیال خام خود، برای خرده خوراک خویش. می خورند و نشخوار می کنند و خم به ابرو نمی آورند، که خرده دلشان خردلی نمی جنبد برای گونه های خیس یتیمی خردسال. خرد مردمانی که می فروشند حقیقت تلخ را به خوابی خوش. خسته ام از این خیل خستگان. خسته ام از این نوشته های بی خود تر از بی خود. خواستم بنویسم که بی خود شده ام، در این عصر تابستان. بی خود شده ام و مانده ام تنها… با خدای خود.